Laat ik deze keer eens beginnen met een behoorlijke afzeiker. Een inpisser van de bovenste plank. Het cliché der clichés. Het meest trieste tegelwijsheidje dat ooit is bedacht. Nog erger dan: Van het concert des levens ….of het foute klokje dat ergens thuis tikt. Tada taratada, daar komt ie: “Leven als een God in Frankrijk bestaat echt”. Deze megatruttentekst stond in het gastenboek van ons vakantieverblijf Chateau de Buros, ergens, in de middle of nowhere, tussen Bordeaux en Toulouse. Het oer-Hollandse echtpaar Marijn en Angelique ‘Le Blanc’ is sinds 1998 eigenaar van dit kapitale optrekje, wat veel weg heeft van een soort Buckingham Palace, maar dan kleiner, en had ons uitgenodigd om het niveau van hun clientèle door onze aanwezigheid wat bovengemiddeld op te leuken. Het is toch ‘supervet’ om een nog actief schrijvende en ‘s lands bekende queruloog zeven dagen op je terras of aan de ontbijttafel te hebben?
Een van die clientèle had dus de euvele moed gehad om in een moment van absolute geestelijke zonsverduistering de eerder genoemde tekst in het van fraai lederen omslag voorziene gastenboek te kliederen. De kween, want dit soort lui zijn geslachtsloos, had er ook nog een naam onder gezet en plaats waar hét vandaan komt. Schrik, maar verbaas u niet. Roden in Drenthe, meer verklap ik niet want anders wordt hét binnen de kortste keren met pek en veren overgoten en het dorp Roden uitgejaagd.

Nee, geloof mij, God heeft weinig te maken met Frankrijk. Dit land met redelijke arrogante en zelfvoldane foie-gras-snaaiers wordt in mijn ogen vooral bewoond door orthodoxe atheïsten. Ergo, als God zou bestaan had hij de Inola Gay niet naar Japan maar naar Ile de France gedirigeerd. Maar misschien ga ik nu wat erg kort door de bocht?

Toegegeven, tot een aantal jaren geleden moest ik niet zoveel van de Fransen hebben en citeerde ik te pas en te onpas de weinig genuanceerde tekst van Annemarie Jorritsma:’’ dat Frankrijk een mooi land was maar er beter geen Fransen zouden moeten wonen’’. Na dat geneuzel met die atoomproeven heb ik zelfs een tijdje, en zeer consequent hoor, alleen maar rode wijn uit Spanje laten aanrukken. Maar ja, Frankrijk is best een aardig land waar je in de winter goed kunt sporten en in de zomer heerlijk kunt downshiften, want mijn hemel, wat zitten we in ons kleine kikkerland toch dicht op elkaar en hebben we inmiddels álles tot aan onze REM-slaap aan toe tot in de perfectie geregeld.

GABBARET

Dus op naar Chateau de Buros in Gabbaret, een plek ‘met zonder veel‘ Franse opportunisten maar juist met veel eigenschappen die Frankrijk dan heel prettig maken. Een goede zakelijke Hollandse benadering. Afspraak is afspraak en je krijgt wat je is beloofd. Niet morgen of overmorgen als het vandaag is toegezegd. Zeer hartelijk en gastvrij. De hele dag en maar liefst zeven dagen lang. Het ontbijt is natuurlijk Frans, maar niet alleen café au lait en confiture. Ook wat hartige lekkernijen zoals fromage en charcuterie sieren de ochtend-dis. De lunches zijn eenvoudig maar zeer smaakvol en bestaan hoofdzakelijk uit regionale gerechten. De diners of liever gezegd, de avondmenu’s, zijn een waar feest om mee te maken. Als monsieur Michelin hiervoor in de nabije toekomst geen sterren uitdeelt kan hij zich wat mij betreft alleen nog maar beperken tot de verkoop van opgesneden autobanden.

Gabbaret vlak bij Condom; ga er eens heen. Je kunt er ook zwemmen, potje tennissen, uitgebreid golfen en Armagnac proeven …. én doorslikken. Nee, God woont echt niet in Frankrijk, maar gelukkig wonen Angelique en Marijn de Wit er wel.