Loading...
Columns2017-01-05T18:41:15+01:00

ZOETE BROODJES (column 01 Flessenpost uit Bergen)

Nou, ik ben dus officieel en exclusief voor Het Flesje begonnen. Na de groteske aankondiging in dit medium kreeg ik van uitgever en hoofdredacteur Harry eerst nog twee weken verlof (lees: bedenktijd) om mij voor te bereiden op mijn rol als exclusieve columnist-anchor man voor de Flessenpost uit Bergen.

Stukkies schrijven doe ik al ruim 25 jaar. Ooit begonnen in het lokale VVD-magazine Het Volkje, daarna een blog op de website van de voormalige Bergense volkspartij en via allerhande obscure dundrukjes bij het Bergens Nieuwsblad terecht gekomen. In een periode van zes jaar zo’n 100 columns geschreven en bijna allemaal afgedrukt op pagina DRIE. Ja, bijna allemaal. In totaal zijn er drie geweigerd. Te stevig, niet handig tijdens de commerciële contacten van Rodi Media met de gemeente Bergen en dit voorjaar werd er eentje teruggenomen om te voorkomen dat ik permanent zo’n wit politiehuisje op palen voor de deur zou krijgen.

De vrijheid van meningsuiting is in ons landje en zélfs in ons dorp géén zekerheidje meer. Sinds het Pieter Baan Centrum een halfopen afdeling kent met direct toegang tot de riolen van de digitale sociale media kunnen psychopathische links-gekkies én rechts-gekkies roepen en bedreigen wat ze willen. Dat is zo en dat zal zichzelf in de loop der tijd wel corrigeren. En anders maar niet, mij maken ze de pis niet lauw.

ROEPTOETEREN

Mijn niet verwekte kinderen bedreigen heeft dus geen zin en in het verlengde daarvan is het ontvoeren van mijn ‘kleinkinderen’ helemaal uitgesloten. Ja, wij zoeken nog wel wat 25-plussers die zich door ons willen laten adopteren om te voorkomen dat ons vermogen straks in de bodemloze rijksschatkist verdwijnt. Die post-puberaal aangenomen gasten lopen natuurlijk wel een risico als ze in FABBRICA of Café d’Alderliefste luid gaan roeptoeteren dat ze de zogenaamde stiefgenders (X/V/M) van columnist Robbie van de Pas zijn.

Maar goed, met 23.000 Flessenpost-abonnees heb ik tot nu toe mijn grootste bereik gekregen. De komende week ga ik met de uitgever om tafel zitten om te bekijken hoe we die 23.000 enthousiaste lezers de komende periode gaan bedienen, prikkelen, bruuskeren, provoceren, teasen of gewoon een keer de lauwerkrans omhangen. Dynamiek, met vaak olie op het vuur én af en toe wat olie op de golven.

JA, we gaan géén zoete broodjes bakken. Ik ga ook géén woorden terugnemen van teksten uit het verleden. Ik ben natuurlijk wel bereid om met Frits David Zeiler én Haye van der Werf, alias De Raaskallende Rollator, een geestverruimend en standpunten-verhelderend-drankje te drinken op het terras van ’t Parkje. Kans is groot dat ondernemer én groeidenker Dirk Kat ook even aanschuift.

Zullen we even bellen, SMS’en, Whatsappen, mailen of liever nog ff ouderwets via De Flessenpost?

ROB VAN DE PAS

04-08-2017|

50 PLUSSERS

De afgelopen week had ik het idee dat de wereld alleen maar bestond uit mensen boven de 50 of evenementen waar de 50 centraal was gesteld. Vijftigplussers dus. Ik hoor er zelf bij en zo kan ik er een mening over hebben. Bovendien is mijn vrouw lid van Omroep MAX en heb ik nog net geen abonnement gekregen op het PLUS Magazine.

Het meest onthutsende 50PLUS-moment had ik tijdens de Bourgondische Bastille rond de Ruïnekerk. Een van mijn betere vrinden vertelde met droge ogen dat hij landelijk niet meer op Mark Rutte ging stemmen. Lokaal zou hij nog wel VVD overwegen, maar landelijk gaat zijn stem naar Henkie Krol van 50PLUS. Nog geen tien minuten later vertelde een andere fervente liberaal uit mijn inner circle dat ook hij was gezwicht voor de charmes van Vrolijke Henk. Vrijdagmorgen werd ik bijna overspoeld door een zilvergrijze Tsunami van vitale vijftigplussers die meededen aan de Alkmaarse Wandelvierdaagse. Prima hoor, blijf vooral lekker fit en geniet van het leven. Wat ik alleen niet begrijp is waarom die wandelaars zich kleding-technisch zo verschrikkelijk toetakelen. Oké, het weer zat niet erg mee, maar ik dacht echt dat het de Quasimodo Wandelclub was. In een bedevaart vol zelfkastijding, op weg naar de Notre Dame in Parijs. Het AZ stadion, het meeting point, leek wel een centrale noodopvang. Het rook er naar oud zweet, ranzige wandelschoenen en had het aanblik van de verloren Slag bij Waterloo.

Zaterdagmiddag bracht ik een bezoek aan de pas twintigjarige Historische Vereniging Bergen. Gelukkig, effe een wat jeugdiger event, dacht ik. Niks daarvan, we liepen nog geen vijf minuten over het terrein of we werden door een rap pratende vijftigplusser in een lidmaatschap geluld. Althans, mijn Ingrid, ik probeerde nog te zeggen dat ik zelf al heel historisch was, maar de handtekening stond al op het formulier. Als dank kreeg ze een wel een heel mooi boek over Bergen waarin ik kon lezen dat het vijftig jaar geleden en later allemaal véél beter was. Afsluitend zijn deze week ook mijn Dikke Prinsje Eric Liefhebber en Dynamic Pim van der Putten vijftigplus geworden. Het is wel even genoeg zo!

VLIEGENIERS

Toch heeft de vijftigplus ook voordelen. Er komen namelijk relatief steeds meer jongere vrouwen in mijn periferie. Wat ik dertig jaar geleden oude belegen moekes vond zijn nu gewoon kei-aantrekkelijke milfs. Ik kom er weleens een paar tegen bij Tennispark De Molenkrocht van Jan Donders. Ze zijn met van die ‘vliegeniers’ getrouwd. Good looking airbusdrivers die in elk vliegveldstadje een andere schatje hebben. Althans, dat zijn de gekleurde verhalen die rond gaan op zo’n intiem tennisparkje. Ik fantaseer dan stiekem dat ik niet de burgemeester van Vlieland ben, maar de charismatische, grijzende en innemende burgemeester van Bergen. Een rijpe vijftiger die begripvol de triviale treurnisverhalen van de onbegrepen, eenzame pilotenvrouwtjes aanhoort. Waarom zou ik als burgemeester alleen de 100-jarige vrouwtjes met een bezoek vereren? Elk schandaal wat daar dan uit voortkomt is publicitair goed voor ons dorp. De krant van Wakker Nederland heeft zijn razende reporter al bij Jan Donders (50+) op het terras aan een Chablis-tje gezet.

Rob van de Pas, kandidaat-burgemeester (54)

20-07-2017|

LA GRANDE BOUFFE

Aan die film uit 1973 moest ik denken toen ik vorige maand de Twentse kiloknaller in de krant van Wakker Nederland, zag verschijnen. De Nederlandse truckers hebben in het Twentse Deurningen eetcafé Frans op den Bult ontdekt. Hier kun je voor 20 euries een platgeslagen schnitzel ter grootte van een stevige terrastegel naar binnenwerken. Als je die homp vlees van een kilo zwaar ook nog binnen de 30 minuten wegkauwt krijg je 7,50 euro terug. De snelst schransende trucker van de maand int een eetbon van € 15,-. Overgeven en tussentijds van tafel weglopen is verboden, en voor het geval het toch gebeurt moet je zelf je eigen braaksel opruimen. Smakelijk eten, ik kan bijna niet wachten om met de vlam in mijn pijp even naar Twente te rijden.

Bultschnitzel
De rol van de mollige Andréa in de film wordt in het truckerscafé ingevuld door de blonde Irma Hellegers, de bedenkster van de Bultschnitzel. Of ze ook, net als Andréa, daadwerkelijk seks heeft met de zwaarlijvige truckers is niet bekend. Wil ik ook eigenlijk helemaal niet weten. Ik zie het helemaal voor me gebeuren en dat is niet prettig hoor, zeker als je zoals ik, sterk visueel bent ingesteld. Zullen we het plaatje samen even invullen? Stel je het eens voor: Een klein vierkant tafeltje met daaraan zo’n dikke ridder van de weg, compleet met ruitjeshemd, bodywarmer en een spijkerbroek met laag kruis. Hij zit met nog twee minuten te gaan zwetend en puffend z’n laatste stukje schnitzel weg te duwen. De spiegeleieren en meegebakken groenten heeft hij naar de rand van de porseleinen vreetschaal geschoven, want die tellen niet mee voor de bonus.

Henk Wijngaard
De rondborstige Irma staat breed lachend klaar, met de stopwatch in de hand, om het succes van de verre neef van Henk Wijngaard vast te leggen. 29 minuten en 47 seconden. Een homerisch gelach ontstijgt het truckende gezelschap als de etende chauffeur het laatste stukje schnitzel met een colaatje light wegspoelt. Het gezicht van de man heeft inmiddels de kleur van een ongebakken en aan bloedarmoede lijdend stuk varkensvlees gekregen. Het is dus nog even spannend of hij ook daadwerkelijk wat geld terug krijgt. Want letterlijk opgeven mag niet! In de film gaan de vier hoofdrolspelers allemaal snel dood en blijft Andréa alleen over. Irma zal het zeker overleven, maar wie zich regelmatig aan zo’n Bultschnitzel waagt is niet echt levensverlengend bezig. Ik denk dat ik maar een tijdje manisch vegetarisch door het leven ga. Van dit korte stukkie heb ik het al erg zuur gekregen.

Robbie

20-07-2017|

The Beefcakes

Ik ben deze week lid geworden van The Beefcakes. Het kon ook niet anders. Echt, het moest een keer gebeuren. Ik kon het mijzelf niet langer weigeren. Nu zult u zich natuurlijk afvragen: wat zijn The Beefcakes of wat is een Beefcake? Wacht ff met googlen, ik ga het u zo duiden.

Vorig weekend werd ik geattendeerd op een filmpje bij Van Zuks Dus, het grappige en soms wat satirische kolderprogramma van RTV Noord-Holland. In de regel wordt daar de mindergemiddelde Noord-Hollander geportretteerd, maar deze keer was de razende reporter en beeldhouwer Rob Cerneüs verdwaald op Golfbaan Sluispolder tussen Alkmaar en Bergen. Het ging over kunst en of dat wel wat was voor op een golfbaan. Zo’n item uit de buurt vind ik altijd leuk omdat de kans groot is dat je er bekenden in ziet. En ja hoor, alras liep golfmanager Renate door het beeld en niet veel later kwamen er een paar van die zogenaamde ‘golf gilfs’ aan het woord. Een groepje goed geconserveerde doktersvrouwen uit ons dorp Bergen.

Ik ken een paar van die kakkertjes van Second Love. U weet wel, die website waar je alleen lid van mag worden als je gelukkig getrouwd bent, maar voor daarnaast zin hebt in een Azaronnetje om die ’eeuwige’ jeuk te lenigen. Moet kunnen toch?

Maar goed, een van die kekke wijfies vond die kunst op de golfbaan dus helemaal niets. Mag ze vinden, maar de manier waarop ze het zei vond ik helemaal TOP. Ik denk dat heel Noord-Holland TT-pagina 888 nodig had om te kunnen verstaan wat ze zei, maar ik was in een slag om en totaal verliefd. Verliefd op golf en stapelgek op dat elitaire golfsfeertje. Daar houd ik nou van. Dat is zo OSM (Ons Soort Mensen) en de enige medemens met een kleurtje die daar rondloopt is er caddy of maait ‘the fairway en the green’. Nog dezelfde middag meldde ik mij bij de club voor een lidmaatschap en een introductie. Clubmanager Renate adviseerde mij een driepuntenlijstje. Op nummer één stond: logopedie. Als ik überhaupt aan een golf-inburgerings-programma zou willen deelnemen was een rollende R en praten met een ‘hot potato’ in de keel een ‘must have’. Via een vrindje gaat kaakchirurg Ignaz mijn onderkaak fixeren waardoor óók ik alleen nog maar met ‘ündertietteling ‘ ben te verstaan.
Mijn tweede ‘TO DO DING’ werd het een NAG- traininkje. NAG staat voor: norm afwijkend gedrag. Als je niets bent en je verbeeldt je niets dan ben je twee keer niets…! Dus met die NAG-training leer je horkerig gedrag en hoe je het bedienend personeel van de golfbaan het beste kunt schofferen en beledigen. Geestig toch?

Als derde op het lijstje stond een aanmelding bij een dinsdagmiddaggolfje-clubje. Renate adviseerde mij een gearriveerd groepje mannen die getrouwd zijn of waren met vooraanstaande vrouwelijke advocaten. Van die Burberry Bitches. Strak en elegant in het Chanel-pakje maar wel met een bek als bijl. I LOVE IT en nu ben ik een geballoteerd lid van The Beefcakes (de spierbundels). Lullig dat er een ledenstop is geproclameerd.

Robbert- Jan-Willem van de Pas, gølfbal.

20-07-2017|

LIBERALE REGENTEN

Het is deze week precies 10 jaar geleden dat ik de deur van het lokale partijbureau van de VVD Bergen definitief achter mij dicht trok. Na 33 jaar lidmaatschap van de liberale volksbeweging was het genoeg, basta, finito, exit. Voor Robbie geen carrière meer in de politiek. De reden was eigenlijk heel triviaal, maar wél de druppel die de spreekwoordelijke emmer deed overlopen. In 2007 was ik als columnist redelijk actief op de website van de lokale VVD en gaf ik te pas en te onpas commentaar op het politieke niveau in ons dorp. Die columns waren niet altijd even mals en ik schroomde ook niet om af en toe stevig op de politieke man of vrouw te spelen. Ja, en soms ook op het randje.

Níet op de persoon zelf, maar wel op het raadslid als volksvertegenwoordiger, de wethouder als bestuurder of de burgemeester als ambtelijke gezagsdrager. In mijn beleving is daar niets mis mee? Dat kan je als ‘lijdend onderwerp’ niet leuk vinden, maar dan geldt in mijn beleving de uitspraak van de Amerikaanse president Harry Truman: “if you can’t stand the heat, get out of the kitchen…”
Politiek is niet voor watjes, naïeve, bijklussende huismoekes of overspannen leraren Textiele Werkvormen. Nee, ook dwangmatige, overambitieuze politieke carrièretijgers, die switchend van partij naar partij door het Glazen Plafond willen beuken, lopen het uiteindelijk toch op.

Maar goed, mijn columns werden dus een onderwerp van discussie binnen de partij. Geloof het of niet, maar in de lokale partij voor Vrijheid en Democratie zaten destijds figuren die ‘de vrijheid van meningsuiting‘ graag op een Erdogansiaanse wilden exploiteren. Partijvoorzitter Theo de Pee dacht de boel nog te kunnen redden door Robbie gewoon zijn stukkies te laten schrijven, maar dan wél onder het toeziend oog van WEB-nanny Anke Thissen. Deze charmante dame zat destijds in het VVD-bestuur, was Meester in de Rechten en zou af en toe met haar rode pen wat lichte censuur kunnen toepassen als Robbie de rectale irritatiegrens van de lokale politieke regenten zou kunnen gaan toucheren.

Kijk, een rode pen om hier en daar een D of T te wijzigen, vind ik prima, maar het vóóraf ingrijpen in publicaties past niet bij de VVD en óók niet bij Robbie. EXIT dus, deur dicht en wegwezen. Inmiddels ben ik dus 10 jaar partijloos, maar sluit niet uit dat de lokale liberalen volgend jaar wel mijn stem krijgen bij de komende gemeenteraadsverkiezingen. Ook daar lijkt langzamerhand een nieuwe en frisse politiek wind te gaan waaien.

18-07-2017|

Zonnewende of zonnesteek?

Na het gevoelsmatige koude voorjaar is nu eindelijk op het noordelijk halfrond de astronomische zomer begonnen. Vanochtend om 06.24 uur stond de zon loodrecht boven de Kreeftkeerkring, de denkbeeldige lijn die loopt door Mexico, de Westelijke Sahara, Saoedi-Arabië, India en een deel van China, en dat noemen we ook wel de zonnewende. Vanaf nu kruipt de zon weer langzaam naar het zuidelijk halfrond, worden de zomerse dagen korter en over 186 nachtjes slapen is het Kerstmis.

Tijdens de zonnewende komen in het Engelse Stonehenge veel mensen bijeen om samen dit hemelse fenomeen te ervaren. De zon komt dan achter de Heel Stone op en dat schijnt iets magische te moeten zijn. Ook mijn favoriete wichelroedelopers tref je daar in grote getale. Volgens die esoterische types liggen in Stonehenge zogenaamde elkaar kruisende ‘leylijnen’ en die kunnen voorspellende aardstralen bevatten. Prima, schiet mij maar lek. Ga vooral op 21 juni in je blote antroposofische toges met holistische schaamstreek-piercings rond een paar eeuwenoude keien dansen en aanbidt vooral vandaag, de woensdag, de Germaanse oppergod Wodan, maar laat mij een tijdje met rust. Echt, doe dat alsjeblieft, want ik gun zeker ieder zijn meug. Maa ik haak echt volledig af bij dat wausige jaren-60-gedrag.

Toch begint die zweverige benadering van zakelijke zaken óók in mijn inner circle voet aan de grond te krijgen. Zo sprak ik onlangs een oude Bergense vriend uit de vorige eeuw. Hij is van mijn leeftijd, goed opgeleid, gescheiden, vader van twee of meer kinderen en succesvol ondernemer. Kortom, een doorsnee Noord-Hollander die met beide poten in de klei stond…. U vraagt zich natuurlijk inmiddels indringend af; wie is dat dan, die bekende Bergense gast? Ik begrijp de vraag én ben, zoals u weet, ook nooit te beroerd om in deze column een poging tot karaktermoord te plegen, maar nu laat ik zelfs zijn initialen of een dubbelzinnige nickname achterwege. Een karaktermoord of virtuele poging tot EGO-belastering mijnerzijds moet je verdienen of ongewild afdwingen. Vooral Bergense politici hebben daar een bleek sneuneusje voor. Die gaan binnenkort verschijnen in dit deel van het Flessenpost uit Bergen. Maar goed, terug naar mijn oude vrind. Hij woont inmiddels aan de Middellandse Zee en adviseert zeer vermogende lieden bij de aan- of verkoop van huizen en/of grote jachten. Big business dus, zou je denken? Aan zijn courtages zal het niet liggen en wellicht werkt hij inmiddels ook met een 21 karaats platina wichelroede. Zijn werkwijze is zeker uniek te noemen.

Allereerst hanteert hij geen courtagenota’s, maar noemt het een ‘schriftelijk overeengekomen facturabele vriendschap’. Holy cow, dat is zeker uniek te noemen. Wat nog meer? Daarnaast benadert hij een commercieel te exploiteren huis of schip op een holistische wijze. Dat wil zeggen dat: ‘hij de villa of boot probeert te zien als een vervlochten geheel van facetten waaruit zij is opgebouwd’. Jaja, zo kan ik het ook. Hij verkoopt niet alleen de losse keuken, een badkamer of slechts de master bedroom. Nee, hij verkoopt het huis of vaartuig wel als één geheel.
Welke unieke spirituele handelingen heeft hij nog méér voor zijn clientèle in petto…? Voordat de nieuwe woning of boot kan worden betreden dient hij door mijn oude vriend te worden ingewijd. Een huis is weliswaar een huis, maar er is meer tussen hemel en aarde. Denk aan straling in de woning, de aanwezigheid van oude of nieuwe onzichtbare, maar wel voelbare energieën.

Mijn esoterische gabber is dus gespecialiseerd in het voelen, ontdekken, lokaliseren en neutraliseren van dergelijke energieën. Dat maakt zijn werkwijze, naar eigen zeggen, uniek en zorgt ervoor dat hij voor zijn schatrijke angsthazen kan bepalen of een woning op basis van de kosmische energie die een woning geeft wel bij ze past. Want een huis kan verborgen ongemakken hebben die het woongeluk belemmeren. Het nieuwe huis moet passen bij zijn cliënt, maar de cliënt en zijn zweverige persoonlijkheid moet ook bij het nieuwe huis passen. Want ja, in een riante woning kan tenslotte het huis te klein zijn.

Maar goed, mijn advies zou zijn: gewoon niet te lang in de zonnewende blijven zitten.

07-07-2017|